Powered By Blogger

Wednesday 20 July 2011

Η Μέρα

Ένα μειδίαμα και μια βαθειά εισπνοή…
Άφησε τον αέρα που ελπίζεις να σε ανακουφίσει,
Σαν την τελευταία σου αναπνοή…

Ξαπλωμένος κοιτώ πίσω στα μάτια την ζωή…
Αμφιβολίες και σιωπές το μοναχικό μυαλό μου έχουνε γεμίσει,
Ευχές για να ξανακούσω την δικιά σου φωνή…

Χωρίς χρόνο η μέρα…
Γυρνώντας γύρω, γύρω στα ίδια εγκλήματα.
Πιστεύεις στη μέρα;
Το ίδιο τέλος στα διαφορετικά ξεκινήματα.

Σαν άνεμος έρχεται η απάντηση στην κάθε κραυγή…
Ας μαζευτούν οι μοίρες να μου πουν τι έχουν αποφασίσει,
Και θα αφήσω τον εαυτό μου να λιώσει στα χέρια τους σαν κερί.

άνεμος που απομακρύνει τα κομμάτια μου κάθε στιγμή…
σπασμένα όνειρα και σκορπισμένη αγάπη με έχουν διαμελίσει,
οι δείκτες του ρολογιού, ξίφη που μου τρυπάνε το κορμί…

Χωρίς χρόνο η μέρα…
Γυρνώντας γύρω, γύρω στα ίδια εγκλήματα.
Πιστεύεις στη μέρα;
Το ίδιο τέλος στα διαφορετικά ξεκινήματα.

Ναι…
Χωρίς χρόνο η μέρα…
Σε κοιτώ στα μάτια, δεν έχουν χώρο για μένα.
Πιστεύεις στη μέρα;
Ας κρατήσει για πάντα, η τελευταία που είδα εσένα.

ΣΝΚ



Tuesday 19 July 2011

Deep wondering and waiting

On road in inspiration,
The red cables in sadness dreams.
In crossing lands and incarnation,
Mountains shaping in water’s ways…
And uncover scenes…
Scenes of under water caves…

I looked up at the crown of the king,
And imprisoned in the waking sun,
He looks at me while I take away his wending ring…
what is the cause for me to die- like run..
he is behind me- run like the wind…

I m waiting for carts in the road side,
Letting my mind slip away and fly,
A million women whipped and cried,
A thousand armies waited for their time to die.
The king approaches me and looks at it…
The wending ring…

Be aware of the bats that sleep,
They may not see but taste every dream…
I wait for you, you wait for him,
Is it wrong, or am I asleep?

I see you closing laughter in boxes,
And sadness in your tv

A mighty dream,
A delirious cream,

A voice in your plate screaming…
A chance of death,
A heated breath,

A cup of wine is wining- all over you…
A part of role,
The birds mall,
A happy end for the feeling…

He stands alone…
He blocks my tone…
And is jealous of me dreaming…

Looping in brandy,
And in cups of apples.
I see the good night, good bye,
In the coming ours…
Tomorrow night,

He’ll be back to me,
To chase me away…
And another day,
He may just kill me…
You take his hand,

Put it in yours,
And I’ll see you go together away…
You speak my name,
He speaks my words,
“she is an angel,
Him a creation,
Of the present that is spoken by fools”

So
Look at those rapes of emotions that bind me,
Your diagnose is blinding me…
I wish for a court yard full of stones…
For a hiding place from rules…

I wish for someone like you,
I wait for some peaces of truth,
In loneliness wondering and waiting…

Him shouting at me,
I’ll shout at you.
Heart of the evening bloom,

The morning comes and its gone too…

I do leave this place,
Often lately,
I know that I should stay,
But I hope I’ll die one of these days…

I’m running still,
In running roads of dreams…
Reminding me of you,
And your sudden glimpse…
I go to other places,
Alone than with constant company…
I see the smiles on paintings,
And shiny stars on reflecting waters…
I count the peoples sympathy,
And ask for a place of waiting…
As long as the witnesses apologize in court,

I’ll escape in a hat,
From the tea-cup man…
The murder is all exulted,
And the truth is all raped…
I wait for my brother call,
And he reminds me that I’m a only-child…
So I stand alone,

In deep wondering and waiting…
I look out from the window,
Look at my love’s node…
The flight is out of time,
The hours in the wall seam pinned,
And you see that tinny rhyme,
Of deep wondering and waiting,
Cannot be taught how to be plaid
To me…

ΣΝΚ

ΤΩΝ ΠΟΙΗΤΩΝ Η ΦΛΟΓΑ

Κόκκινα χαλιά στρωθήκαν
και ανάψαν τα καντήλια.
Από φωτιές που σβήσανε
Κάτω από σιδερένιες μπότες.

Και ο ποιητής που έγραφε,
Τις νύχτες στο περβάζι
Τις φωτιές τούτες θα άναβε,
Και τις προστάτευε απ’ τ’ αγιάζι.

Και όλο κραυγή τα σώματα,
Που άκουγαν στην τρέλα,
Αυτή που τις μπότες έβανε
Να σβήνουνε τη φλόγα.

Μα όταν αίμα μαύρο, έτρεξε,
Και στο κάρβουνο εχωθεί,
Των αθώων ποιητών θε να τανε
Γι’ αυτό και η φωτιά... εσώθει.


ΣΝΚ

Η ΠΑΛΙΡΡΟΙΑ ΤΩΝ ΦΑΡΟΦΥΛΑΚΩΝ

Στην άμμο,
Στο ακρογιάλι…
Ο πύργος,
Ο φάρος…
Να χωρίζει το φως από το σκοτάδι…

και αυτός που πάντα με τα στοιχειά μιλούσε…
Με αριθμούς δεν ήξερε να μετρά,
Μα ώρες ζωής μετρούσε…

Σε νύχτα που χωρίζει εποχές,
Στις αχνές του φάρου φωνές ριγούσε…

Στο τελείωμα της μέρας,
Σχεδόν νύχτα…
Τα βράχια στον ουρανό…
Ότι είναι πάνω είναι και κάτω…

Θέλω να περπατήσω πάνω στη θάλασσα…
Όπου όλα τα κομμάτια μου,
Θα ξέρουν ότι έχω χάσει τον δρόμο μου…
Άπλωνα κάποτε τα χέρια μου να ζητήσω,
Μα τώρα τα κρατώ για το άδειο κεφάλι μου…
Ακούμπησμα και στήριγμα για τις ώρες του ύπνου…
Θα ξυπνήσω ποτέ;

Ωκεανοί γύρω μου…
Όπου πατώ νερό…
Και καταδικασμένος να βλέπω το είδωλό μου,
Περιμένω τις νύχτες χωρίς φεγγάρια για να ξεγλιστρήσω από το φως του φάρου…
Περιοδική μαχαιριά…
Είναι εδώ γύρω κανείς…
Να πάρει το χέρι μου…
Να μου πει πως έφτασε ο χρόνος…

Όλα αυτά τα λαμπιρίσματα με σκιάζουν…
Όλα αυτά τα γέλια που ακούω μέσα μου με μελαγχολούν…
Είναι δύσκολο να κάνεις κάποιον να γελά…
Μα μερικές φορές μου φτάνει η σκέψη του χαμόγελού σου..
Μακάρι να μπορούσα να ακολουθήσω χνάρια στην άμμο,
Χωρίς να ξέρω πως σημαίνει σίγουρο θάνατο…

Μόνος στην ακτογραμμή…
Μόνος αλλά όχι ανάξιος…
Μόνος περίμενα για τόσο καιρό…
Απέφευγα τους Φαροφύλακες…

Ένας καρχαρίας κολυμπά στις θάλασσες της ψυχής μου,
Αρπάζει τις πληγωμένες φωνές μου που ζητούν βοήθεια,
Και ποτέ δεν βγαίνουν από το στόμα μου…
Τα πληγωμένα όνειρά μου,
Πιο σοφά,
Μαζεύονται στις αποθήκες της ντροπής μου…
Τα νιάτα μου γελούν στις αυλές του σπιτιού μου που δεν ξέρω αν ξαναδώ…
Και ο γέρος εαυτός μου με γυρνά πίσω στην πραγματικότητα…
Και ‘γω γυρίζω μέσα μου…
Ξέρω ότι δεν είναι ήρωωας και δεν θα ξεθωριάσω ποτέ…
Μα και ‘γω για λύτρωση έχω τον θάνατο…

Τρέχω πίσω…
Τρέχω πίσω…
Πίσω...
Πίσω…

Γιατί δεν νιώθω πλέον ανέμους από την δύση…;
Τελειώσανε άραγε οι μέρες που δύανε εκεί;
Για μένα μάλλον τελειώσανε…
Δεν θα ξαναμοιραστώ το φιλί σου…
Κάποια πράγματα δεν μοιράζονται…
Αν μπορούσα να μοιραστώ τους προηγούμενους έρωτές σου,
Με σένα θα καταλάβαινες τον πόνο μου…
Και αν δεν είχα τα σύννεφα της αύρας για στρώμα…
Δεν θα ήξερα που και πώς να πετάξω…
Μα δεν το κάνω…

Ακόμη νύχτα….
Και τα στοιχειά του μάθανε να μετρά,
Με αριθμούς που οι άνθρωποι ποτέ δεν μάθανε…
Με αριθμούς που μετράν τα βαθύτερα συναισθήματα…
Με αριθμούς που δεν περιμένουν κανένα…
Και που κανείς δεν περιμένει να μάθει ποτέ να μετρά με αυτούς…

Μέσα στην άπειρη αγάπη μου…
Μέσα στην άπειρη μοναξιά μου…
Μέσα στις άπειρες στιγμές…
Και ξεκινά να ακολουθεί τα χνάρια στην άμμο…
Αυτά που ποτέ δεν τολμούσε…

Στην άμμο,
Στο ακρογιάλι…
Ο πύργος,
Ο φάρος…
Να χωρίζει το φως από το σκοτάδι…

Κλειστές πορτές,
Μα πάντα ανοιχτές για αυτούς που το πήραν απόφαση…
Δεν θέλω θαύματα από τις ξέχειλες ώρες μας…
Καμιά ανάγκη δεν φωτίζει τόσο τα σκοτάδια όσο αυτή για λίγες αναλαμπές ευτυχίας…
Και έτσι όπως στέκομαι…
Πίσω με τραβά το χάσιμο της ζωής μου…
Θα ανθίσουν άραγε ποτέ λουλούδια στα βράχια της παραλίας;
Να πάρω τους μίσχους τους και να δέσω τα χέρια μου…
Να πάρω τα πέταλά τους και να στα βάλω στα χέρια…
Και τότε να με πνίξεις…
Γιατί με αφήνεις να σε ξεχάσω,
Από τη στιγμή που δεν ξέρω αν θα με θυμάσαι εσύ…
Έτσι μόνη σκέψη μου είναι τα πράγματα που γίναν…

Και για τους ουρανούς,
Είμαι αποκαμωμένος…
Ψεύτικα σύννεφα στους ουρανούς,
Και πού θα είναι το σπίτι μου αν πεθάνω…
Ίσως να απλώσω την λύπη μου στην θάλασσα…
Και να μην πλησιάζω λιμάνι…
Αφού κανένα δεν έχει μείνει χωρίς φάρο…

Ίσως μέσα στο φως να ξαπλώσω,
Εκεί που δεν θα νιώθω την παρουσία της νύχτας…
Ίσως αν ακούσεις τις τελευταίες μου λέξεις,
Θα ξέρω πως δεν έχω χρόνο,
Γιατί δεν με αφήνω να μείνω μόνος μου,

Να πετάξω ελεύθερος.!!
Δεν με αντέχω να με κοιτώ στα μάτια!!!
Γιατί δεν με αφήνω να μείνω μόνος μου,
Να πετάξω ελεύθερος.!!

Εκεί!!
Ο φάρος!!!

Δες το φώς!!!
Μέσα στην τρέλα μου οι αναμνήσεις μου…

Ο φάρος,
Η πόρτα ανοίγει με το κλειδί στην τσέπη μου…
Οι σκάλες,
Καλύτερα να βρώ την αμμουδιά…

Η κορυφή!!
Στέκομαι στον ορίζοντα…
Φαίνεται να έχω χάσει την πορεία μου…
Και το φως δυνατό…
Ξέπλυνε την λύπη…

Εγώ θα κυνηγήσω την εμπειρία μου…

Είμαι πολύ κοντά στο φώς!!!

Δεν βλέπω καλά!!!

τυφλώνομαι!!!

ΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ!!!!!!

Ακούω την θάλασσα να πλησιάζει,
Που είναι τα χέρια μου και που τα πόδια μου…
Κάποιος να με διδάξει πώς να το κάνω!
Ακούω την θάλασσα να πλησιάζει…
Περισσότερο…

Που είναι το κεφάλι μου;
Θέλω τελικά να ζήσω…
Να απλωθώ στα λιμάνια,
Αλλά η θάλασσα θα με τραβήξει βαθιά…
Ωκεανοί, βρέχουν τα πόδια μου…
Θα απλώσω τα χέρια μου στην ανατολή του ήλιου,
Ξέρω ότι δεν θα με σώσει,
Μα θα σε νιώσω εκεί…

Νιώθω να πνήγομαι…

Μα η γαλήνη των βασιλιάδων,
Με κάνει να μη νιώθω και πολύ άσχημα τώρα…
Θα αρχίσω να σκέφτομαι θετικά τώρα…
Για όση ώρα μου απομένει…
ΣΝΚ

Wednesday 15 December 2010

A Story from the Shire

Let us listen to the cold of all frosty morning mist, and taste the music of all sleepless woodland critters, who stand guard of life, till the merciful sun comes out, and start a life a new, in this great land, on this holy ground.
of all my life's dreams 
and all my journeys I've found 
never such a place of clear streams 
and full of fairies sounds 

dancing through the morning mist 
and blessing all diversion round, 
the holy oak and all clumsy girths, 
the loved shamrock and tragic daffodil 
SNK

Tuesday 7 December 2010

29 Ιστορίες Στην Επαρχία





οσα γινανε

Με την κουρασμένη μου θωριά,
Κουρνιάζω ερείπιο στα ερείπια,
Και τριγυρνώ στα σπίτια κρυφά.
Εκεί που ποτέ δεν ανάβουν τα βράδια φωτιά,
Και η νύχτα την μέρα κυβερνά…

Κοιτώ έξω από του πύργου τη ματιά,
Και νιώθω την διαβρωμένη πέτρα του,
Να μου βρέχει τα μαλλιά…
Η βάση του απαλά το γρασίδι ακουμπά,
Σαν τις πέτρες στου πράσινου λιβαδιού,
Την ερημιά…
Νυχτώνει και μαύρα φαίνονται τα γυμνά κλαδιά…
Μολυβένιος ο ουρανός καθώς η νύχτα πέφτει εδώ…
Και στέλνει την παγωμένη ομίχλη…

Πως βρέθηκα εδώ…
Από μακριά τα φώτα ενός χωριού να κοιτώ…
Μα ποτέ να μη πλησιάζω…
Σαν το ροζ-ξωτικό…
Μόνος μου τριγυρνώ…
Γιατί με τη μάγισσα έκανα το λάθος να κοιμηθώ…

Πριν βρεθώ εδώ…
Ξεκίνησα από τα πενιχρά σκοτάδια της φωτεινής Πόλης την μέρα,
Επιμένει να ζει μια μεγάλη ανάγκη για φως.
Που ποτέ δεν έρχεται την μέρα…
Και στα σκοτεινά υπόγεια η εξουσία των αρχέγονων πόθων,
Διαλύει κάθε υποψία αβρότητας…

Διαμελισμένα βρίσκονται στο μυαλό μου,
Τα κομμάτια των ζώων…
Και τα περίεργα σοκάκια με τις απότομες στροφές,
Και τα μεγάλα φανάρια στους τοίχους,
Τρομάζουν τους διαβάτες…

Δεν υπάρχει φυγή αν μπλεχτείς στους δρόμους αυτής της Πόλης…

Προφήτες, μάγοι, μάντεις, επαναστάτες, σοφοί και ονειρευτές,
Περνούν τις ώρες τους στις πύλες της Πόλης,
Παρακολουθώντας τα καραβάνια να χάνονται στους ορίζοντες αυτής της γης,
Καθώς κουβαλούν την μοίρα τους…

Κάθε φυγή δύσκολη και αδύνατη…
Και οι σαύρες ζητούν υπακοή…

Βάζοντας κάθε βήμα μου, από πέτρα πάνω σε πέτρα,
Αναρωτιέμαι πόσο μακριά μπορώ να φτάσω…
Και πόσο μακριά είμαι ήδη…
Μέσα στους ορίζοντές μου,
Χάνονται οι γνώμες μου…
Και εκεί που κοιτούν τα μάτια μου,
Πληγώνονται και γυρνώ να κοιτάξω πάλι πίσω…

Τα παιδιά που γεννιούνται,
Ξέρουν πως μέσα στις επόμενες ώρες,
Θα ξεχάσουν πως ξέρανε ότι θα ξεχάσουν,
Πως ήξεραν.
Και η τρέλα που γεννά την τέχνη,
Γεμίζει ταξίδια την άβυσσο τα ψυχής…
Γεμίζει η Πόλη,
Με εικόνες από αλλού…
Και γέρνει πάνω στα χρόνια του ο γέρος στη γωνιά…
Και αν θα βρέξει τέτοιες μέρες,
Δεν θα νοιάξει ποτέ τον Αετό-Από-Μεταλλική-Πανοπλία…
Τίποτα δεν διαπερνά το σκληρό κέλυφος του κορμιού του…
Κάποτε ήταν ιππότης για την προστασία της πόλης…
Και τώρα, άλλος ένας ξεθωριασμένος ήρωας,
Που θα γυρίσει ίσως κάποτε στην Πόλη…

Τα μακρινά ταξίδια, δεν θυμίζουν στους ταξιδευτές τις άσχημες στιγμές…
Και αν τα βουνά περάσεις και στις θάλασσες πνιγείς,
Η ζωή που πέρασε, σου θυμίζει αυτά που θες να χάσεις…
Τα ξεχωριστά μονοπάτια και οι περιπέτειες που θα βρεις,
Σε δηλητηριασμένα κανάτια και πηγάδια, ξεψυχάς,
 Και η δύναμη της πτήσης, κυνηγά τον ζωντανό,
Στις άκρες της ντροπής…

Κάποτε στα Περίχωρα πήγε, για να βρει τους εχθρούς και της δικιάς του ζωής…

Και όσο και αν έψαξε, τίποτα δεν βρήκε…

Παρά μόνο συντρίμμια και μέσα τους κανείς…

Μα μέσα στον γυρισμό του,
Και χαμένος μέσα στην αναζήτηση…
Στο ντόλμεν του Βορινού-Δάσους,
Κάθισε…

Και τώρα θα έπρεπε να βρω…
Πως βρέθηκα εδώ…
Τι συνέβη στη ζωή μου.
Και οι δυνάμεις που σου αποκαλύπτουν,
Το τι έγινε,
Και το συναίσθημα,
Πως όλα είναι όπως θα έπρεπε να είναι…

Και επιμένεις τότε να ρωτάς…
Και οι απαντήσεις να έρχονται,
Τις στιγμές που η ατυχία,
Σε ρωτά, γιατί σκόνταψες πάνω της,
Και ποιος είσαι…
Και ποτέ σου δίνονται απαντήσεις,
Για την ζωή που άφησες πίσω,
Εκτός και αν ψάξεις στα μέρη που έζησες…
Και τότε καταδικάζεσαι να ζεις στο παρελθόν…
Και η ψυχή σου γυρνά την πλάτη,
Και η αλήθεια βρίσκεται κοντά,
Εκεί που βρίσκεται το κενό των απαντήσεων,
Και το υπέρτατο ψέμα…
‘’Το ποιο αμυδρό φως,
Μπορείς να το δεις,
Μόνο μέσα στο απόλυτο σκοτάδι…
Εκεί μέσα πρέπει να το ψάξεις.’’

‘’Και θα αφήσω πίσω τον χρόνο να με κοιτά στην πλάτη.
Μέσα μου τις αλήθειες θα αφήσω.
Και θα περιμένω να με πυροβολήσουν με ένα δάκρυ.
Το κουφάρι μου, τότε, θα πενθήσω…
Και τότε ίσως βγω στης μοίρας την άκρη.
Σαν την σαρκοφάγα ορχιδέα θα ανθίσω,
Να γίνει το σώμα μου μια θανατηφόρα νάρκη.’’

Στο μυαλό μου, στον αέρα.
Στου ξεθωριασμένου-ήρωα τις σκέψεις,
Που άλλοτε δικές μου ήταν…
Μπήκαν της μάγισσας τα λόγια,
Μέσα στην δικιά μου τρέλα…
Σαν των ονείρων τις πρωινές παράξενες επισκέψεις…

Και κάτω από το ντόλμεν, στου φεγγαριού την σκιά,
Με την μάγισσα αντάλλαξα φιλιά…
Να στάζει η σιωπή πάνω μας,
Και να ακούγεται η φαντασία να σκουντουφλά,
Από βράχο πάνω σε βελανιδιά…
Μέσα στο μυαλό μου ψιθύρισε,
Και μια υπόνοια ότι ο ψίθυρος για πολλούς αιώνες μιλά.
Κλεισμένες αναμνήσεις σε ένα σώμα σμιλευμένο με ομορφιά…
 Και εικόνες περίεργες είδα…
Μέσα από των φιλιών της την φωτιά,
Και των χεριών της τη ανοιχτή αγκαλιά…

Είδα τα νεκρά βλαστάρια να αποσυντίθενται στον ήλιο…
Χρόνια να περνούνε χωρίς οι βρεγμένες, παγωμένες πέτρες να καλύπτονται με βρύα. Οι μεγάλες βελανιδιές σπίτι κάνουν τα βελανίδια τους, για τις προνύμφες των εντόμων… Και εκεί που νομίζεις πως η ζωή είναι προστατευμένη, άλλα έντομα καρφώνουν με μεταλλικά κοντάρια, σύριγγες, μέσα από τα σκληρά βελανίδια στη κοιλιά τις προνύμφες για να εκχύσουν τις δικές τους…

Είδα τα βροχερά λιβάδια, την άνοιξη να μην στεγνώνουν στον ήλιο…
Οι βορινές βροχές ξυπνούν τους πόθους για ζωή, και η πρώιμη άνοιξη του Φεβρουαρίου να ξυπνά την εκδίκηση της μάγισσας…
 Γιατί τον πόνο είδα ενός μοναχικού παιδιού που χάνει το ζώο που έχει σαν σύντροφο στο παιχνίδι.

Είδα ένα κουτί παιχνιδιών, που το ξύλο του είχε καεί από την αλμύρα,
Σαν να έκανε πολλά θαλασσινά ταξίδια…
Και η πολυχρωμία του να έχει ξεθωριάσει,
Σαν να έμεινε χαμένο καιρό σε ερήμους άγνωστους στους ανθρώπους…
Και πάνω του μέσα στο κάθε πλαίσιό του, ένα Daffodil σκαλισμένο,
Σαν κάποιος να το κατασκεύασε με την φροντίδα πως θα περνούσε τόσα…
Και εκεί που το μυαλό μου έφτανε να ζητά με πόθο να δει τι κρύβεται μέσα, ένα συναίσθημα το σταματά, όπως αυτό που σε εμποδίζει να ανοίξεις οτιδήποτε παλιό, οτιδήποτε ιερό, ένα τύμβο…

Σκιές πετούν πάνω από τα κεφάλια μας στο σκοτάδι,
Και όνειρα μουσικά ακούμε,
Καθώς πάνω μας την σκιά του ρίχνει το φεγγάρι…
Το μέλλον μας στο παρελθόν δημιουργούμε,
Στο μουχλιασμένο του ναυτικού και οδοιπόρου παξιμάδι…
Μέσα από τις φωτιές μας επιζούμε,
Σαν τη ζωή του φοίνικα, αναγέννησης σημάδι…
 Μέσα από τις σιωπές, τις κραυγές μας ανακτούμε,
Σαν το παιδί που έπεσε μέσα στο βαθύ πηγάδι…
Μέσα στις τραγωδίες, την αυτοκαταστροφή αναζητούμε,
Στην όμορφη προσωπίδα του χρόνου ένα ψεγάδι…
Πάνω από πέτρινες γέφυρες, τους βάλτους περνούμε,
Μακριά κάνω την ζωή, πέρα σε κάθε αγάπης χάδι…

Ακούω μακριά κάποια τύμπανα να ηχούν,
Μέσα από τις πνοές των φλάουτων,
Άκου τον αέρα να παίζει μελωδίες που οι άνθρωποι ξεχνούν,

Σαν τις μορφές των ανθρώπων που οι ίδιοι λέγαν πως αγαπούν…
Σκηνές σήψης κάτω στα αγριόχορτα,
Πνιγμένες ανάγκες μέσα από στέρνες μας αναζητούν…

Και το σύμπαν όλο ένα μάτι, τα αστέρια μας κοιτούν…
Μια στιγμή του ανέμου,
Και μπροστά στην λήθη οι θάνατοί μας ωχρειούν…

Και ποιόν θάνατο να ζητήσω μέσα στον θάνατο που ήδη ζω;
Οι φόβοι μου γίναν απλήρωτα εμπορεύματα στα κόκκινα παζάρια των παλιών…
Και τα ερπετά της λήθης σε κυκλώνουν και σου ρίχνουν το δηλητήριό τους στο νερό…
Και τίποτα δεν μπορεί να σε γλιτώσει…
Στο τέλος βλέπεις τον εαυτό σου να μετατρέπεται σε κλέφτη ή σοφό…
Και η ζωή θαμμένη στους βάλτους της μακρινής γης του ονείρου…
Και τώρα κοιτώ τον εαυτό μου στον καθρέπτη του θανάτου…
Και τα μουχλιασμένα σπαρτά μου,
Θα χαθούν πριν προλάβω να τα θερίσω…

Με την κουρασμένη μου θωριά,
Κουρνιάζω ερείπιο στα ερείπια,
Και τριγυρνώ στα σπίτια κρυφά.
Εκεί που ποτέ δεν ανάβουν τα βράδια φωτιά,
Και η νύχτα την μέρα κυβερνά…

>