Saturday 7 April 2012

Κύκλος κυκλικής μουσικής και ποίησης Αρχαίας III

Επιστρέφοντας στο παραμελημένο ζήτημα της παραδοσιακής μουσικής της χώρας.

Προηγούμενες νύξεις

Η εξάπλωση της παραδοσιακής μουσικής, ενέχει κινδύνους για την αυθεντικότητά της, και ίσως για την ορθή κληροδότησή της στην επόμεη γενιά. Ενας φόβος, απόλυτα δικαιολογημένος, των ανθρώπων, που με πολύ κόπο, κατάφεραν να αντιμετοπίσουν την παραδοσιακή μουσική των διάφορων περιοχών της χώρας (η οποία μουσική, σε μεγάλο ποσοστό πρόκειται για μεσαιωνική μουσική, ένα μέρος της ιστορίας της Ελλάδας που αγνοείται) με την απαραίτητη προσοχή και ευλάβεια που της αρμόζει. Ισως πολλές φορές με δογματισμό, αυτό όμως σαν απάντηση, στις προκλήσεις που δέχεται το μουσικό στερέωμα, από ανθρώπους, που λόγω αγοράς (=marketing), αναπαράγει ή στρεβλώνει την παραδοσιακή μουσική, με προχειρότητα και άγνοια των μηχανικών της σύνθεσης και των κανόνων που διέπουν την μίξη μουσικών ειδών.


Η μίξη των μουσικών ειδών, είναι ένα ζήτημα, που έχει ταλανίσει κριτικούς, μουσικούς και κοινό, αλλά και την αντιμετώπιση του κοινού προς το μουσικό ιδίωμα της παραδοσιακής. Υπάρχουν πολλά παραδείγματα αποτυχίας, ακόμα και συνθετών που το μεγαλύτερο έργο τους υπηρέτησε με επιτυχία το ιδίωμα.

Συνθέτες όπως ο Σκαλκότας ή ο Κωνσταντινίδης, προσπάθησαν με επιτυχία κυρίως και άλλες φορές με μέτρια αποτελέσματα, να αποδώσουν την παραδοσιακή μουσική, μέσα από την δυτική μουσική. Αλλά και νέοι συνθέτες και μουσικοί έχουν κάνει παρόμοιες επιτυχημένες προσπάθειες.


Kalamatianos - Suite Grecque, Chris Jarrett

Το μεγάλο κακό, παρόλα αυτά έχει γίνει κυρίως, από τους ανθρώπους, που ημιμαθείς, χωρίς ιδιαίτερη αγάπη για το αντικείμενο και χωρίς συνείδηση, ευτέλισαν την μουσική, και έπεισαν το κοινό πως αυτή η μουσική είναι "ελαφριά", πως είναι για τα πανηγύρια.. Η είναι για τις εθνικές γιορτές, συνοδεία λιπαρών εδεσμάτων.

Το κοινό το αποδέχτηκε, πως αυτή είναι η παραδοσιακή μουσική. Αυτό, γιατί λείπει το μέτρο σύγκρισης. Δεν ακούγονται, ούτε προβάλλονται οι άνθρωποι, που αναπαράγουν το είδος όπως πρέπει, ούτε οι μουσικοί που με βάση το είδος δημιουργούν νέες συνθέσεις. Αλλά ούτε και προβάλλεται η ιστορία του τόπου αυτών των περιόδων. Είμαστε μια κοινωνία, η οποία αντιμετοπίζει την ιστορία της με ένα κενό 1400 χρόνων περίπου. Χωρίς το μεσαίωνά της (υπό ρωμαϊκή κατοχή, αν και ουσιαστικά εκεί δημιουργούνται οι ρίζες της σύγχρονης ελληνικής κουλτούρας) και την αναγέννηση υπό τουρκική κατοχή.


Μίξη βυζαντινού πρώτου ήχου, με δυτική μουσική ΣΝΚ

Αυτή η απαξίωση, οδήγησε και στην καθυστέρηση της αναγέννησης της παραδοσιακής όπως έγινε σε άλλες χώρες, με παράδειγμα την Μεγάλη Βρετανία. Οι επιστήμονες που θα έπρεπε να θέσουν κανόνες που διέπουν το κάθε ιδίωμα, απλά δεν ασχολήθηκαν. Η έλλειψη όμως κανόνων, είναι αυτή που αποτρέπει την ανεξέλεγκτη στρέβλωση της μουσικής αυτής. Από την άλλη, οι κανόνες μπορούν να βοηθήσουν, επαγγελματίες μουσικούς, να αποδώσουν πιο ποιοτικά το ενδιαφέρον τους στο ιδίωμα.

ΣΝΚ


Thursday 5 April 2012

Κύκλος Κυκλικής Μουσικής κ Ποίησης Αρχαίας II

Η μουσικολογική έρευνα, τις περισσότερες φορές, χάνει τον προσανατολισμό της, γιατί μελετάται ασύνδετα από τις μηχανικές και τις ανάγκες της σύνθεσης.

Κάτω από τον αγώνα για κατανόηση των κανόνων που διέπουν την σύγχρονη μουσική, αναγκαστικά θα πρέπει να γυρίσουμε στο παρελθόν.

Τα ψήγματα όμως, πρακτικής της παλαιάς μουσικής, βρήσκονται διασκορπισμένα σε όλη την γηραιά ήπειρο.

Ίσως, ένα από τα ιερά δισκοπότηρα, των παλαιών πρακτικών, ήταν ο τρόπος που οι προαναγεννησιακοί βλέπαν και αντιμετοπίζαν τον ρυθμό.

Έχοντας ελάχιστα μέσα καταγραφής του ρυθμού, αναφέρουν αρκετοί θεωρητικοί, δεν μπορούμε να αναβιώσουμε και να φανταστούμε την απόδωση του ρυθμού.

Ακούγοντας βυζαντική μουσική σε κάποιο ναό, ίσως θεωρήσουμε πως δεν υπάρχει αυστηρό μέτρο. ή εαν ακούσουμε το παρακάτω

http://www.youtube.com/watch?v=vzIX7ZS3TEo&feature=related

παρόλα αυτά, εαν παρατηρήσουμε προσεκτικά, με ανοιχτό μυαλό, χωρίς να ψάχνουμε για μέτρο με τον μετα αναγεννησιακό ορισμό του μέτρου στη μουσική. Ανακλύπτουμε τον  βηματισμό.

http://www.youtube.com/watch?v=3TP1itJqv-E&feature=relmfu

και τι πιο ηλίου φωτεινότερο, από το γεγονός πως η σκωτσέζικη γκάιντα, είναι ένα εκκλησιατικό όργανο, με τρεις ισοκράτες και έναν αυλό που ονομάζεται chanter(=ψάλτης, ψαλτήρι).


Τι υπαγορεύει λοιπόν τον ρυθμο; Γιατί ήταν κάτι τόσο πασιφανές, ώστε να μην χρειάζεται καταγραφή  κατά την παλαιά μουσική; Βλέπουμε, αρχαίες επιγραφές, με σύμβολα που αντιστιχούνσε νότες (φθόγγους, ή χορδές, ή τόνους), αλλά όχι ξεκάθαρη ρυθμική καταγραφή. Το βήμα είναι η απάντηση αλλά όχι η εξήγηση. Την εξήγηση τη βλέπουμε μέσα απο την παλαιά ποίηση. Αυτή έδινε τον ρυθμό, και αυτή έπαιρνε τον ρυθμό από τη διάλεκτο. Και όλα αυτά μέσω βραχέως και μακρού, τονισμένης συλλαβής και ατόνιστης, θέσης και άρσης.

http://www.youtube.com/watch?v=ZRPmiB3Uw6c

 http://www.youtube.com/watch?v=FWiyKgeGWx0

Κύκλος Κυκλικής Μουσικής κ Ποίησης Αρχαίας

Κατά τον μεσαίωνα και την προκλασική περίοδο, η εκκλησιαστική μουσική, επιρρέαζε την κοσμική σε τέτοιο βαθμό, που οι ύμνοι γινόντουσαν νέα τραγούδια για την ταβέρνα και την φιλική παρέα. Αυτό τόσο στην δύση όσο και στην ανατολή. Αργότερα, επέστραφαν πίσω στο εκκλησιαστικό μέλος, και αυτό εμπλουτιζόταν.


http://www.youtube.com/watch?v=H0pddQEVTzc&feature=player_embedded


 Κάνοντας μια αυτοκριτική, οι θεωρητικοί των μοντέρνων καιρών, θα έπρεπε να αναγνωρίσουν πως, για χάρη του νέου και του δυσνόητου από το απλό κοινό, απολέσαν και παράδοση και πρακτικές που έχουν να κάνουν με την παλαιά μουσική. Το αποτέλεσμα ήταν, η παραδοσιακή να κληροδοτηθεί στους αμαθείς, και ερασιτέχνες, οι οποίοι μη μπορώντας να αποδώσουν σωστά τα τεχνικά μέρη, ευτέλισαν την παράδοση, και χωρίς να το θέλουν πολλές φορές, αλλά και εσκεμένα άλλες, δημιούργησαν μια απέχθεια του κοινού προς την παραδοσιακή μουσική, ή μια απαξίωση (αυτή είναι μουσική για τα πανηγύρια)

Μια δραματοποίηση αυτής της πορείας από τους Jethro Tull

http://www.youtube.com/watch?v=dh0woT7NkKI&feature=related


 Βέβαια υπάρχουν φωτεινά παραδείγματα. Ανθρωποι οι οποίοι ενάντια σε κάθε ρεύμα του χωροχρόνου στον οποίο δρούν, προσπαθούν να αναβιώσουν τα χαμένα θραύσματα της παραδοσιακής μουσικής. Ομως τούτο δε φτάνει. Χρειάζεται μια αναγέννηση στον τομέα αυτή, σαν αυτή που έγινε επο της Α. Μ. Βικτωρίας στην σκωτία, όπου η παραδοσιακή μουσική, ξαναμπήκε στον χάρτη της λόγιας μουσικής, και επιβιώνει έως τις μέρες μας διανθισμένη και ζωντανή όσο ποτέ άλλοτε! Ελπίζω να δώ κάποτε, εικόνες σαν και αυτές στην Ελλάδα!!!

http://www.youtube.com/watch?v=qVztCC37wlc&feature=relmfu




Thursday 27 October 2011

Το Σημείο Του Φωτός. Ο Προβολέας.


Εδώ κάτω, σε τούτα τα χωράφια τα ξερά, τέτοια εποχή. Τέτοια ώρα πιά λευκά, από την βραδυνή πάχνη. Δαγκώνει το κρύο που σέρνεται και βρήσκει τον δρόμο του μέσα στο δωμάτιο από τις όχι και τόσο καλές επαφές των παραθύρων.
Εδώ λοιπόν, που λίγοι πλέον ζητούνε το ηλεκτρικό φώς, και προτιμούνε τη φλόγα. Τη φωτιά, γιατί δεν τους δίνει όραση μονάχα, αλλά τους ζεσταίνει κιόλα αυτές τις νύχτες τις ριμάδες. Τα βράδια αυτά που το νεφέλωμα χαμηλώνει να κάνει παρέα στη μάνα γή, να ψαπλώσει πάνω της, να της χαιδέψει τα μαλλιά.
Εδώ, εδώ ναι…  Το βρήκα, πως η ποίηση και η μουσική, με τα πολυερμήνευτα νοήματά τους, είναι οι καλύτεροι τρόποι να εκφράσεις την απογοήτεση για αυτό τον κόσμο. Να εκφράσεις  τα πιστεύω σου, να χαρακτηρίσεις το τσίρκο των ανθρώπων.
Λιοντάρια με λιμαρισμένα τα δόντια… Ελάτε κυρίες και κύριοι και μικρά παιδιά, περάστε στο σπίτι με τους καθρέπτες, να γελάσετε με τους παραμορφωτικούς μας, δε σας δίχνει κανείς όπως πραγματικά είστε. Περάστε και αφήστε τον οβολό σας στο κουτί των πληρωμών…
Ετσι λοιπόν… Εάν μιλήσει κανείς ευθέως, θάνατος τον περιμένει. Ελάτε στο τσίρκο… να σας ζεστάνουμε με ένα προβολέα, στο σημείο εκείνο σταθείτε, που πέφτει το φώς.

Συνεχίζεται...



Tuesday 25 October 2011

ΟΙ ΠΕΡΙΠΛΑΝΗΤΕΣ


ΟΙ ΠΕΡΙΠΛΑΝΗΤΕΣ


Μέσα από τα ξεθωριασμένα σύννεφα σαν σκουριασμένες κλειδαριές του φεγγαριού και της νύχτας, ξεπροβάλει ένας ήλιος, το κλειδί που ξεκλειδώνει την αναμονή μας...
Τα σκαλοπάτια υγρά, και κάθε βήμα μου βιαστικό…
Πάνω τους χτυπά με υπόκωφους ήχους σε μια απελπιστικά παλιά πόλη…
Σε ένα χώρο που δεν κινείται, κάθε στιγμή είναι η ίδια σαν φωνή που  μαγνητοφωνείται, επαναλαμβάνεται για τη στιγμή που διαρκεί μια ζωή,
Ο πρωινός Διαυγής-Αέρας σε λιβάδια εξορίας, ενοχλεί τα Daffodil όπως οι πέτρες που κάποτε έπεσαν πάνω σε κάποια άλλα…
Για να χτίσουν δρόμους, δρόμους που πατήθηκαν από ταξιδιώτες που ποτέ όμως δεν τους πρόσεξαν…
Δεν πρόσεξαν τους δρόμους…
Είχαν τα μάτια τους προσηλωμένα στον προορισμό τους…
Και όμως δεν πρόσεξαν ένα ολόκληρο ταξίδι, ένα άλλο προορισμό, τον πόνο και τον θάνατο…
Το ταξίδι της πέτρας από τον βράχο…
Ο προορισμός της κάτω από τα βήματά τους…
Τον πόνο των Daffodil
Και τον θάνατό τους…
Και αν οι πέτρες χαλάσουν κανείς τους δεν θα τις προσέξει…
Πέρα από τα Daffodil που θα βγουν από την υγρή φυλακή τους στον Διαυγή-Αέρα…
Τον Διαυγή-Αέρα που μεταφέρει πάνω από την θάλασσα, την αγάπη μου σε ένα μακρινό λιμάνι...
Που να είσαι σήμερα και με ποιόν να μιλάς;
Γιατί να χρειάζεται να ψάχνω στην ψυχή μου για να βρω τον λόγο που ψάχνω;
Επίχρυση δημιουργία ασφυκτιεί γύρω μου από την ελευθερία,
Που λίγοι σήμερα δεν φοβούνται, και η υγρασία συνεχίζει να παγώνει πάνω στο φλάουτο που κρατώ και που χρυσίζει σε μια έκλαμψη ζηλοτυπίας προς τον ήλιο…
Όταν θα μπορέσω να τρέξω χωρίς λόγο, θα τρέξω χωρίς πνοή…
Μα τώρα τρέχω γιατί ο ανατέλλων ήλιος ήταν κόκκινος…
Και οι σοφοί μιλούν για φωτιές…
Και οι προφήτες για οιωνούς…
Κάθε σπίτι αχνίζει στην ανταλλαγή ζωής με τον ήλιο…
Όλοι θα ζεσταθούν και σήμερα…


Το κοκκινόχωμα επιπλέει στον αέρα και λεκιάζει τους θνητούς…
Η καθαρή αντίληψη γεμίζει κόκκους άμμου…
Στις σκεπές κοράκια και πουλιά τρομαγμένα από τους ουρανούς…
Μια θάλασσα από συναισθήματα περιβάλλει τις κοιμισμένες νήσους…
Κάθε μαύρο σύννεφο που κρύβει τον ήλιο από τους σιωπηλούς αμνούς…
Περιμένει τον πολεμιστή με το σπαθί-χωρίς θήκη, μια δύναμη πάθους…
Και οι πύλες της πόλης κλειστές, για φίλους και εχθρούς…

Οι πέτρες που ποτέ δεν ακούν…
Και εμείς που ποτέ δεν τις ακούμε…
Δεν σημαίνει ότι δεν μιλούν….

Και ο άνεμος συνεχίζει το ταξίδι του στις Kirtle των θεών…
Καθώς η κοκαλιάρα κόρη μεταφέρει ζωή διαθέσιμη για ζωή…
Και ο Μαύρος-Κύκνος επιμένει να τραγουδά στη σιωπή των αμνών…
Έτσι ανάβει και η σημερινή μέρα, μια ίσως ακόμη στριφνή…
Οι κουρασμένοι ήρωες πλένουν τα πόδια τους στη ζέστη ακτινών…
Να ζεσταθεί το κρύο  δέρμα από την παγωνιά της νύχτας και η ψυχή…
Και ο ιδιοκτήτης του μαγαζιού γυαλίζει την θαμπάδα των ακτινών…


  Οι πέτρες που ποτέ δεν ακούν…
Και εμείς που ποτέ δεν τις ακούμε…
Δεν σημαίνει ότι δεν συμφωνούν…

Το γρήγορο ποτάμι επιπλέει στο φως της καινούριας ημέρας….
Και ο άνεμος σφυρίζει σε ένα σπασμένο φλάουτο σε ξερά χορτάρια…
Η βορινή φωτιά δεν κάνει το ταξίδι του νεκρού ‘υπέρτατο πέρας’…
Και οι παλιοί λεν πως έβαφε κόκκινα τα παζάρια…
Και το δέντρο που έγινε λαούτο εκδικείται τους ξιφομάχους της πένας…
Κολλώντας τα όνειρά τους με το ρετσίνι από τις πληγές τους (κοντάρια)…
Και το θλιμμένο πρόσωπό της θυμάμαι μέσα από το θαμπό τζάμι της ημέρας…
Κοιτούσε την έξοδό μου από ένα μονοπάτι, άγνωστο, χωρίς χνάρια…

 Οι πέτρες που ποτέ δεν ακούν…
Και εμείς που ποτέ δεν τις τραγουδούμε…
Δεν σημαίνει ότι δεν το επιθυμούν…


Και η αλήθεια χωρίζει τους ερωτευμένους…
Όχι αυτούς που αγαπιούνται…
Αυτούς τους ενώνει, γιατί δεν είναι μια σύντομη τρέλα,
Είναι κάτι που είναι…
Υπάρχει, υπήρχε και θα υπάρχει…
Ενώ το ψέμα παίρνει υπόσταση μόνο για λίγες στιγμές,
Για να ομορφύνει, να απαλύνει, να αλλάξει…
Το ψέμα είναι μια μορφή μαγείας,
Όπως ο έρωτας….
Και η αγάπη είναι μια μορφή θεού…
Όπως ο κόσμος, η αλήθεια, η ελευθερία… η αγάπη…
Και η αγάπη είναι μια μορφή αλήθειας…
Γεφυρώνει αποστάσεις, ιδέες, ανθρώπους…
Είναι ιδέα, αλλά και τα πάντα…

Όταν θα περπατάς αυτούς τους δρόμους,
ΜΗ ΧΑΣΕΙΣ ΤΗΝ ΣΚΙΑ ΣΟΥ
Ακολούθα την όπου σε πάει…
Υγρή, σκληρή, εύπλαστη…
ΕΝΑ ΨΕΜΑ
Η αλήθεια της είσαι εσύ,
Που και συ αλλάζεις,
ΔΕΝ ΕΙΣΑΙ ΚΑΘΑΡΗ ΑΛΗΘΕΙΑ
Η αλήθεια είναι το μυαλό σου…
Και όμως και αυτό αλλάζει…
ΑΛΗΘΕΙΑ ΣΟΥ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΗ ΠΟΥ ΣΕ ΑΓΑΠΑ
Η πνοή της, το άγγιγμά της…
Ο ΙΣΚΙΟΣ ΤΗΣ
Και πάλι όχι…
Δεν τελειώνει ποτέ…

Κάποτε, όταν θα βρεις την αλήθεια…
Θα γίνει πιο περίπλοκη ώστε να συνεχίσεις να την ψάχνεις…
Και αυτό θα κάνεις…
ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΣΙΓΟΥΡΟΣ
όσο δεν σταματήσεις να είσαι ελεύθερος…
Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΥΠΑΡΧΕΙ ΣΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ


Στάσου και άκου τις πέτρες…

Οι πέτρες που ποτέ δεν ακούν…
Και συ που ποτέ δεν σταματάς…
Δεν σημαίνει ότι δεν σου μιλούν…

Πάντα θα σου λεν τι βλέπουν στην ακινησία τους…

Καθώς σε ένα χρόνο που δεν κινείται,
Κάθε στιγμή είναι η ίδια…
Επαναλαμβάνεται για τη στιγμή που διαρκεί μια ζωή…



Gήμερα η μέρα που ξημέρωσε,
Γεννήθηκε σαν ατμός από τους αναστεναγμούς των ερωτευμένων στον πρωινό παγωμένο αέρα…
Και όμως, σήμερα και κάποιος άλλος γεννήθηκε.
Αργά το βράδυ, στην αλλαγή της μέρας.
Στη γιορτή του ήλιου…

Έχει σημασία η μέρα;
Σε άχρονα μονοπάτια κινούμαστε…
Σοφοί, προφήτες, πλούσιοι, φτωχοί, βλαμένοι…
Και γύρω… γύρω τριγυρνάν οι ψυχές μας.
Και το δρεπάνι του Δρυίδη στάζει από το χρυσό σημερινό φως, πάνω στον λευκό μανδύα…
Ένα ποτάμι γλυκό κρασί,
Στην ταβέρνα του δρόμου
Και έτρεξα στο δρόμο προς την πλατεία…
Να βρω το περιστέρι που πέταξε αργά από το δωμάτιό μου αυτό το ξημέρωμα…
Με το φλάουτο στο χέρι μου,
Να σφυρίζει στον αέρα που σκίζει το σώμα μου…
Στην πλατεία όπου κείτονται οι νεκροί νάρκισοι,
Και μαζεύουν την ψυχή τους οι τραυματίες της χθεσινής νύχτας…
Και γράφω τραγούδια μαζί τους…
Τα νυχτερινά σκοτάδια με αγκαλιάζουν,
Και οι φοβισμένες μας σκιές στα μάτια μας φωλιάζουν.
Κάθε στιγμή του Αυγούστου περνά κοντά μου.
Και οι φωνές μου πνίγονται, στη σιγανή μιλιά μου.
Οι βουβές αναμνήσεις δεν ξεφτίζουν…
Τα τραγούδια που δεν γράφω, εξατμίζονται,
Και οι νύχτες, μες στις μέρες συνοψίζονται…
Σε ένα τραγούδι που χαρίζεται…
Και με τον άνεμο, σε σένα που σε έχασα σε μακρινή γη,
Μεταφέρεται και στα πόδια σου στροβιλίζεται..

Πόσα όνειρα κάνουν έναν άνθρωπο να χαθεί;

Δεν ζει ο καθένας με τα όνειρά του…
Μόνο όσοι είναι δυνατοί να αντέξουν το γεγονός ότι τελειώνουν…
Και ποτέ δεν θα δουν το τέλος των ονείρων τους…
Έχω άραγε αυτή την δύναμη;

Οι μακρινοί ορίζοντες περιβάλλουν τα όνειρά μου…
Το να υποφέρει η συνείδησή σου από ένα σταυροδρόμι…
Ανάγκη για άλλες γαίες και άλλους τόπους…
Που κοιμούνται σε βορινούς ανέμους…

Και η μητέρα γη ετοιμάζει τους πρώιμους σπόρους,
Ενός μενεξεδιού φεγγαριού φως, πάνω από τα πιστεύω αυτού του τόπου…
Και δύει πίσω από ένα μαύρο βουνό που κρύβει την θέα…
Αλλά θα ήταν έτοιμα να θαφτούν μέσα στο φυλακισμένο μπουντρούμι της νύχτας…
Που –πιστεύω- θα μπορούσα μέσα του να επιζήσω από το βασανιστικό σωστό…

Αλλά η φωτιά αρπάζει την εξουσία και είναι μέρα.
Και εσείς φτιάχνετε για τους εαυτούς σας αυτοπαθή παιχνίδια.
Και κανείς δεν πετά μακριά…
Και όλοι μαθαίνετε το απόφθεγμα του παιχνιδιού…


‘Άσε με να σου δώσω ένα μέρος να μείνεις…
Και συ φαίνεσαι να πήγαινες σαν κι εμένα ένα κατηφορικό μονοπάτι στον ίδιο δρόμο…’

Σαν βαρύ μέταλλο που κυλά…
Ήταν ο παράξενος γέρος στην γωνιά…
Όταν τα μεσημέρια μας πλησιάζουν…
Τα κύτταρά μας αλαλάζουν…
Πείνα για την στιγμή μια ακόμη φορά…
Χωρίς να σε νοιάζει αν η επόμενη θα είναι κοντά…
Και αυτός ερχόταν από μακριά…
Τα χέρια του καμένα από την πάνω μεριά…
Τα μακριά του λευκά μαλλιά, σγουρά…
Οι μπότες καφέ δέρμα μα μαυρισμένο…
Και τα μάτια το ίδιο…
Τα μπράτσα δυνατά και το γένι καθαρό σαν την ψυχή και την αντίληψη…
Το να ξέρεις τι θες όταν τα φρύδια σμίγουν…
Όταν πειράζεις τις φωνητικές χορδές…
Και δεν θυμάμαι πώς και πότε μα μου μίλησε για τους περιπλανητές…



Thursday 18 August 2011

Celtic Lullaby

Κέλτικα νανουρίσματα.

Βασίλεψε ο ήλιος, και ήρθε η ώρα οι φαροφύλακες σε κάποιο βράχο να πιάσουνε δουλειά, κάποια καταιγίδα θα σιγοβράζει στον ορίζοντα, μέσα στα πυρακτωμένα σύννεφα...Ετσι κοιμούνται οι θεοί, στους πέτρινους θρόνους τους απάνω στο στερέωμα, με αέριδες και βροχή να λυσομανάει γύρω τους. Ετσι νανουρίζονται οι αρχαίοι τιτάνες, έτσι σμίγουν στο όνειρο...

Here comes the dusk and the setting sun,
Here comes the hour, for the lighthouse keepers first shift.
On some barren rock they stand, storm watching the horizon
Though the burning clouds.
Thus the gods go to sleep,
Up on the heavens, at their stone thrones.
With abysmal gales all around, winds and rain hauling.
Thus the old titans go to sleep, with such a lullaby of wind and rain,
Thus they meet in dreams...

SNK


http://www.youtube.com/watch?v=kEu4xXaLmQU&feature=share 

Saturday 23 July 2011

Στοιχειά του βάλτου


Στοιχειά του βάλτου


Στα μέρη αυτά βαλτοτόπια καταπίνουνε στρατούς.
Ζώα άγνωστα και τεράστια δαμάλια στην ησυχία του εσπερινού, ακούς να βρυχούνται απο κει μέσα.
Εδώ ο κόσμος είναι απλός και μέσα στην φτώχια , το ποδάρι βουτά
στο υγρό χώμα και χωμάτινο παππούτσι φτιάνει,
από λάσπη και από ήλιο.

ΣΝΚ